Naz ghalam

٭ ?�?�?�?�
???� ?�?�?� ?�?� ?�?� ?�?�?� ?�?�???�?? ?�?� ?�?�?�??
?� ?�???�?� ?�?? ?�?�?� ?� ?�???� ?�?????� ?�?�?�?�?�?� ?�?�?� ?�?�?�?�?� ?�?�?� ???� ?�?�?�?�?�?�. ?�?� ?�?�?�?�?? ?�?� ?�?� ?�?� ?�?�?�?? ?�?� ?�?�?�?�?� ?�?? ?�?� ?�?� ?�?�?�???� ?�?�?�?�?� ?� ?�?�?�?� ?�?�?�?� ?� ?�?�?�?� ?�?�?�?? ?�?? ?�?�???� ?�?�?�?? ?�???�?�?�?�?�???�?� ?� ?�?� ???�?� ?�?�?� ?�?� ?�?�?�?�?? ?�?�?�?�???�?�?� ???�?�???� ?�?? ?�?�?�?�?� ?� ?�?�???�?�?�?�?�?�?�?�?�?�?�. ?�?�?�?�???? ?�???� ?�?�?? ?�?� ?�?� ?�?�?? ?�???�?�?�?�?� ???�?�?�?�?? ?�?�???� ???� ?�?�?? ?�?�???�???� ?�?� ?�?�?� ?�?�?�?�?� . ?�?� ?�?�???� ?�?�???� ?�?� ?�?�?�?� ?�?�???� ?? ???�?�?� ?� ?�?�?�?�?�?�?�?� ?�?� ?�?�?? ?� ?�?�?? ?�?? ?�?�?� ?� ?�?� ?�?� ?�?�?� ?�?�?� ???�?� ?�???�?�?� .?�?�?�?�?� ?�?? ?�?�?� ?�?�???� ???�?�?� ?? ???�?�?� ?�???� ?�?�?� ?�?� ?�?�?�?�.?�???�?� ?�?�???� ?�?�?? ?????�?? ?� ?�?�?�?�?? ?�?�?�?�?�???� ?�?� ?�?�?�???� ?�?? ?�?�?� ?� ?�???�?� ?�?�?�?� ?? ?�?�?�?� ?�?� ?�?�?�?� ?�?�?�?� ?�?�?�???? ?�?�?� ?�?�?�?� .
"?�?�???� ?�?�?�?� ?�?�?�?�
?� ?�?�?�?�?�?? ?�?� ?�?� ?�?� ?�?�?�?�?�?� ?? ?�???�?�?�?� ???�?�?�???? ?�?� ?�?� ?�?�?�?�
?�?� ?�?�?�?� ?�?�?�?�?�?�
?�?�?�?� ?�?� ?�?� ?�?�?�?� ?�?� ?�?�?�?�?� ?�?�?�??
............
"
?�?�???�!!!
به قلم <نازقلم> 8:41 PM

٭ بيا عزيز دلم بيا از اين جا برويم
من دلم از اين همه تهمت و افترا گرفته
بيا تا بدان "وسعت بي واژه" پر زنان برويم
دست در دست هم لباس هاي تشخص را بكنيم و عريان سفر كنيم
بيا تا نفسرده ايم و نپوسيده ايم جلاي وطن كنيم
رو بدان وادي دلخواسته نه با پا كه با سر وجان برويم
و اندر آن باغ دل انگيز هميشه بهار ، چون دو آيينه ي پاك در هم بتابيم
تا درآ ن روضه ي رضوان همه همسايه هامان بي لك و بي سايه باشند
صبح از لذت طلوع متولد بشويم و شبها از شوق سكوت همان جا جان بدهيم
ديگر آنجا از چشمه ي چشمان هم سيرآب شويم و مونس غم هاي هم با شيم
بيا عزيز دلم ، كه اگر كمي درنگ كنيم
مي شويم مثل ديگران
بره هايي آرام كه اگر فرصتي يابند گرگ را هم مي درند
بيا
اين دست نياز من و آن گره طره ي تو

به قلم <نازقلم> 8:58 PM

٭ ؛ببار بارون؛
طراوت حنجره ي داودي شجريان آسمان ذهنم را باراني كرده
و دست عنايت خدا دشت و دمن را پر آب
پاكي و معصوميت هديه اي فرا زميني است
كه آسماني دختران بر ما غبرا نشينان آورده اند
خويشتن را به دل سيلا ب هاي مهر تو سپرده ايم
ابر رحمتت را از ما دريغ مدار
و بگذار همه ي پيش بيني هاي عاقلان درست از آب درآيد
ما را غرقه در طوفان عشق خويش بنما
برگير نام و آوازه يمان را
و ارزاني دار بد نامي عشق ات را
به قلم <نازقلم> 10:36 PM

٭ عشق اسطرلاب اسرار خداست
به قلم <نازقلم> 8:03 AM

٭ ...............بهاريه.......................
مي ترواد از لبان تكيده ي درختان خشكيده اميد بهار
و شلاق سرما خشكانده سرجشمه ي ذوقمان را
عرصه ي زمستان وادي حرمان عشق است
تا بنوازد گونه هاي سرما زده را باد بهاري
وزمزمه كند بشارت بهار را هاتف غيبي
مي چكد از گلبن ساقه ناز خيال ، آب حيات عشق
و رستاخيز عظيم بهار با صولتي عاشقانه در راه است
بهار تجلي گاه حيات و آيينه گردان زندگي مجدد افسردگاني است
كه به تجربت دوباره ي عشق مي نشينند
و چون درختان خشكيده از بوي دلاويز بهار حيات مجدد مي گيرند
اي دل مژده باد بر تو
كه غزل بهاريه ي عشق چونان مرهمي معجزه گر
زنگار غم ا ز دلمان زدوده و آن را محفل انس با دلبر خواهد كرد
ولي آواز بي قراري ببلان ز چه روست ؟
"چون است حال بستان اي ابر نو بهاري
كز ببلان برآمد فرياد بي قراري"

به قلم <نازقلم> 10:00 PM

٭ سفر عشق
اين آرامش قبل از طوفان است
عاشقي در اوج مستي و سرخوشي وعده ديدار دارد
حسين(ع) رو به كربلا كرده است و كونه هايش گلگون است
راستي كه عاشقاني چنين با عشقي چنان و معشوقي لطيف و خبير چه غوغا ها كه به پا نمي كنند
اين جا كربلا است ، تجلي گاه معجزه ي بزرگ عشق
گلويي چاك مي خورد
خون پاكي گلگونه ي وصال مي شود
كودكي خردسال شهد شهادت مي مكد
زينبي بي برادر ميشود
شبه پيغمبري به زير سم اسبان تكه تكه ميشود
آبي زلال در حسرت لبان عباس يك عمر مي سوزد
عاشقي در لحظات زيباي وصال به رقص مرگي بي بديل و بي نظير بر مي خيزد
و كربلايي جاودانه مي شودتا
همه جا عاشورا وهمه جا كربلا شوند
و اي مدعي عشق قلم بشكن و به سكوت بنشين
كه آنچه در كربلا گذشت اوج پايداري عاشق و آخرين منزل سلوك عاشقانه است
"گر مرد رهي ميان خون بايد رفت..."
وا حسرتا ، وا حسرتا، واحسرتا

به قلم <نازقلم> 10:33 PM

٭ جامی دگر
یک امشب مستم
یک امشب دمادم در ÷ی جرعه ای هستم
یک امشب دربه در از بوی دلآویز تو سرمستم
کوچه باغهای خیال بلورین را در التهاب دیدارت طی کردم
من از شوق وصالت ,من از برق نگاهت , من از نکهت زلفت
مست مستم
وای دریغا کین حال شورانگیز را بیداری از ÷ی به تیغ حرمانش کشد.
و چه زیبا سروده اخوان:
..........باز دیوانه ام , مستم
باز می لرزد دلم دستم
باز گوئی در عالم دیگری هستم
.............................

به قلم <نازقلم> 6:23 AM

٭ فغان و درد كاين لوليان شوخ شيرين كار شهرآشوب"
چنان بردند صبر از دل كه تركان خوان يغما را"
مرا درياب كه يغما زده ي شهر آشوبي نازم
نگاهم كن كه كه زخم خورده ي تير نگاه شوخ چشمي ام
داغ عاشقي بر پيشاني و درد دلداگي به دل دارم
عاشقم من عاشق
به قلم <نازقلم> 2:31 AM

٭ كودكان عقل....
در شهر غوغائي بپاست
گوئيا ليلي ناز دانه را خيال فتنه اي است
كه بر ايوان شدست و زلف آشفته را هواي شانه زني دارد
غوغا خواهد شد، طوفان خواهد شد
مجنون بيابانگرد را اين خبر ، سودائي تر خواهد كرد
گوئي بند بگسسته است و رو به منزل ليلي طناز دارد
كودكان عقل را گوئيد سنگ بردارند كه مجنون دل در راه است
سنگش زنيد به تاوان عشق شورانگيزش
كه عاشقي شيوه ي رندان بلا كش باشد
و عشق را حكايت همچنان باقي است
....................
همين!
______________________________
تقديم به اميل كه بي گمان لايق سنگ كودكان عقل است!
به قلم <نازقلم> 9:12 PM

٭ "برخيز به خون دل وضوئي بكنيم
در آب ترانه شستشوئي بكنيم
عمر اندك و فرصت خموشي بسيار
تلخ است سكوت گفتگوئي بكنيم"
بيا تا سر پيش هم آريم و گفت و گوئي بكنيم
بيا تا دست هم گيريم و از زلال چشمان هم گلوئي تازه كنيم
در آبگينه ي دل هم ، باز تابش عشق را به نظاره بنشينيم
زخم هاي ديرينه ي را به مرهم محبت التيام بخشيم
اشك هاي غربت و دوري را با دست گرم همديگر پاك كنيم
بيا ، بيا و بنشين
تا در تند باد هاي وحشت زاي تنهايي پناه هم باشيم
تا در طوفان هاي كج فهمي و تهمت ، ساحل امن هم باشيم
تا در زندان سنكدر يار هم ،غمخوار هم باشيم
تا در شبهاي ديجور شمع جمع هم باشيم
بيا
ممان
مرا تنها مگذار
........

به قلم <نازقلم> 10:21 PM

٭ عدالت
در اویل انقلاب در قلب سرودی صدایی گرم و اسطوره ای ,حدیثی از پیامبر اکرم را دیکلمه می کرد که :
الملک یبقی مع الکفر و لا یبقی مع الظلم
یعنی حکومت ها با کفر دوام دارند ولی باظلم هرگز
عزیز جان ما تا چه میزان در مسیر عدالت هستیم
تا کجای وادی عدالت رفته ایم
و یا حتی آیا در مسیر عدالت قدم می زنیم یا نه؟
و عدالت بسان خون مایه حیات جوامع است
و ما چقدر از آن دوریم
پس
به من حق دهید بترسم از خشم خدا
بترسم از سنت های الهی
و بترسیم برای ایران از ظلم
خدایا.....

به قلم <نازقلم> 10:39 PM

٭ غم اين خفته ي چند ، خواب در چشم ترم مي شكند .....
خواستم باز از زلف و تار موي و رخ تو بسرايم ، خواستم باز از درد فراق و مرهم لطف تو بگويم ، ولي ازآنچه بر قوم وملتم مي رود بيمناكم ازين كه مثل مني مشغول شعر وشاعري باشد آنوقت سرمايه هاي گرانقدر اين ملت به تاراج رود .من از فساد اخلاقيات مردم خوفناكم ، ذهنتان فوري به مسايل جنسي نرود، نه از اخلاق و عرف مردم ، از اينكه اصلا" براي خويشتن در قبال مراكز دولتي نمي توانند و يا امكان آن نيست كه حقي متصور شوند . از اينكه انسان هاي صادق به بي عرضگي متهمند . از اينكه آنان كه مي توانند دزدي كنند و نمي كنند ،بيشتر در فشارند تا آنان كه براحتي آب خوردن بيت المال را به تاراج مي برنند. از اينكه مي بينند و مي دانند مسئولينشان نه خادم بلكه مترصد فرصتند تا ايشان را بچلانند. از اينكه هر كه دست به جيب است و رشوه مي دهد كارش روان است و آنكه در قيد وبند مسائل شرعي است درگير تر ، از اينكه مشتي احمق بر ايشان مسلط گشته ، مشتي بي هنر كه فقط چاپلوسي مي دانند و ديگر هيچ . مي ترسم از سنت هاي خدا كه چون قومي از او غافل شوند و لياقت "امانت" او را از دست دهند ،نور خدا از دل قوم ديگري شعله خواهد كشيد . مگر عرف و اخلاق مردم نرخ بنزين است كه با بخشنامه اي درست شود. مگر گلهاي خردسال و غنچه هاي باغ زندگي من و تو در اين فضاي عفن وآلوده پژمرده نخواهند شد .
مرا ببخشيد اين همه تلخي و دلنگراني از وضع قوم وملتم از اينكه به گل و بلبل ام مشغولم كنند باز مي داردم. شمارا به خدا كمك كنيد
من مي ترسم
واقعا" مي ترسم....!!!!!!!!!!!!!!!
همين!
به قلم <نازقلم> 7:36 PM

٭ همدم من.....
من بودم و دوشينه غمت ميهمانم
در عزلت غربت بنشسته چشمم به در درگاهت
واندر آن محمل زيبا ، غمت با دل من نجوا داشت
تا به سرخين پيرهن فلق با من راه نشين صد راز داشت
و من تنها ، تنها تر شده ام
ومن غمگين ، غمگنانه گريسته ام
باشد كه دمي
در بگشايي و
حالي از ميزبان غمت پرسي
يا كه ازسر لطف
وعده ي فردا بدهي
تا كه غم هست من هم هستم
تا كه در عشق نفس مي كشد روحم
من هستم
تا بدان دم كه تو خواهي
يارا
همين!
به قلم <نازقلم> 7:04 AM

٭ و من فقط مينگرم...
مي تراود از نگاهت فتنه اما چه فتنه اي
مي بارد از لبانت شراره ي جفا اما چه جفايي
و سوخته خرمن هستي ام را داغت فرقت اما چه فراقي
بيدادگري راهت و ستم پيشه گي رسمت و عاشق كشي مرامت گشته
اما ...
و من فقط مي نگرم....

به قلم <نازقلم> 10:13 AM

٭ "ما غرقه ي آبيم و چنين تشنه ، عجيب است
در عين وصاليم و غريبيم، غريب است"
عجيب است
غريب است
..................
همين!
به قلم <نازقلم> 9:06 PM

٭ شب در گذر است
بشارتم داده شفق با خون سرخش
كه سحر نزديك است
ومرا شوق شكفتن بيتاب كرده است
و اندكي ترس از آنچه در پيش است
و گرماي اشكهايم كز ناوك ديدگان منتظرم
بر صحن و سراي زرد رخم راه مي گشايد،
بشارتي است بر ظهور آفتاب وصال
و من در مشرق دل بيقرارم نشسته ام تا بيائي
سوار بر توسن تيز پاي عشق
به قلم <نازقلم> 11:16 PM

٭ "اني رايت دهرا" من هجرك القيامة"
...كه روزگار را از دوريت چونان قيامت مي انگارم...
به دامان با دصبا آويخته بودم صبحدمي
تا كه شميم ترا از او بستانم
كه لسان الغيب فرموده :
" خستگان را چو طلب باشد و قوت نبود
گر تو بيداد كني شرط مروت نبود"
بنوازم به يادي سبز اي طروات دلهاي خسته
همين!
به قلم <نازقلم> 10:30 PM

٭ ده زكات روي خوب اي خوب رو..."
چشمان بي فروغم ، محتاج نيم نگاه توست
رخ نما و سبوي نياز مرا با باده گلخندخويش لبالب كن
چنان زكاتم بخش تا هم خداي را خوش آيد وهم خانه خدا را
بتاب و بپيچم تا در سكرات رهاننده از قيد عقلم،
بشورم، بسوزم، بسازم
چو چنگم من ، چو سازم من ، چو دف بيقرارم من
الا اي دست احسان بخش روي خوش
بنوازم ، بنوازم ، بنواز
پس آنگاه به شوري زايد الوصف دست افشان و پاي كوبان
بشورم ، بسوزم ، بسازم ،
ز قيد بودن، برهانم
يا حق
______________________________
تقديم به آن غريبه ي هميشه آشناي گريز پا
كه از شرقي ترين دريچه ي ، رو به طلعت حضرت عشق دارد مدام
به قلم <نازقلم> 9:37 PM

٭ "گفته بودم چو تو آيي غم دل با تو بگويم
چه بگويم كه غم از دل برودچون تو بيايي"
كوچه هاي باران زده ي شهر غربت دل ، آذين بند قدوم تو باد
و زلفك آشفته ي، سر سودائي من طاق نصرت روي تو باد
تو بيا و روشني بخش وادي هجران زده ي دل بيتاب مرا
تو بيا و درد ديرين مرا به دم عيسوي خويش تسكين ده
تو بيا و بر كوير فرقت من ببار
تو بيا ودستان اميدوارم را به ضريح قلبت برسان
تو بيا ، تا تعبير شود خواب يوسف معصوم دلكم
تو بيا
تو بيا
.........

به قلم <نازقلم> 2:33 AM

٭ آيينه شو جمال پري طلعتان طلب
جاروب كن خانه و آنگه ميهمان طلب
نوشتنم هوس است و گناهم هوس
گدازه هاي طغيان خشم فرو خورده است و ترنم دلرباي فغان بلبلي دلداه
و من اينك زورق نشين باريكه راه اشراقم و مسافر غريب شهر پدري
عصاكشان به شميم موي تو در راهي بي پايانم و به شوق تو در تولدي ديگر مستغرق
دفم دهيد و آبرويم به تاراج بريد اي دختركان ناز نازك تن
و در پيشگاه قاضي عاج نشين گيس سفيدم را به عاريت نگاه داريد
رسم خوشايندي است خاطر عشاق آزردن شما نيز تجربت كنيد كه ميناي دل من به سنگ هيجان ترك برداشته است
و من در انتهاي اين شب يلدا به جرگه ي رقص نورجويان و نور خواهان خواهم پيوست
اي همه شور اي همه عشق اين سر و اين چشمان كجاست تيغ وصلت اي گل
و من نازقلمي بيش نيستم واز غوغاي عشق تو هرچه سرايم كم است
نامت بلند اي عشق
......................
...........................
............................
همين

به قلم <نازقلم> 6:18 AM

٭ با سلام
مرگ نيز چنين مي آيد و گرد فراموشي بر گذر دوستان مي افكند...
نيستم ، ولي هستني نو را به تجربت نشسته ام
شب قدري ديگر را با الحاح از تو آن خواستم كه در خانه ات بر حلقه درت آويختم
اينكه برايم نواله كني يا نه دگر از سر كرمت خواهد بود...
از رهگذر خاك سر كوي شما بود
هر نافه دردست نسيم سحر افتاد..
همين....!
به قلم <نازقلم> 6:03 AM

٭ از آنسوي اقيانوسها
برادرم فرشاد متن جابي را برايم فرستاده
If a barber makes a mistake, It's a new style...
If a driver makes a mistake, It is an accident...
If a doctor makes a mistake, It's an operation...
If an engineer makes a mistake, It is a new venture...
If a politician makes a mistake, It is a new law...
If a scientist makes a mistake, It is a new invention...
If a tailor makes a mistake, It is a new fashion...
If a teacher makes a mistake , It is a new theory...
If our boss makes a mistake, It is our mistake......
If an employee makes a mistake, It is a BIG MISTAKE!!!!
با تشكر از او به اميد آنكه باز بينيم ديدار آشنا را
به قلم <نازقلم> 11:14 PM

٭ زيبا ترين ترنم آسمان با زمينيان...
سالها گذشت از پس عروج عيسي مسيح به آسمان ها و باز هم سكوت
من و برادرانم به زير تازيانه هاي جباران بوديم و ديده سوي آسمان داشتيم
برخي از ما به حسرت نمي از باران عدالت جان سپرد و ما همچنان در رنج بوديم
و مرگ و نااميدي چونان كركسي بديمن بر فراز آسمان تقديرمان در پروازي شوم پرواز مي كرد
كه تا ناگه شنيديم، يك بار ديگر و اين بار براي آخرين بار آسمان با زمينيان سخن گفت
يك باره ديگر از سوي خداوند بزرگ، مردي از خويش گذشته ، از ميان زشتي و درشتي و پلشتي، دري رو به سوي زيبائي و نرمخوئي و پاكي گشود
مردانه پا پيش نهاد وپوزه ي قيصرها و كسراها را به خاك ماليد و با دستان مهراندوداش غل و زنجير از دست و پاهامان گشود وبا شراب انسانيت سيرابمان نمود
محمد(كه درود خدا بر او و خاندانش باد) مبعوث گشت و چشمه هاي اميد از ام القري جهاني را در نورديد ودشت ها ي تشنه ي حقيقت را سيراب كرد
اين روز بر همگان مبارك باد

به قلم <نازقلم> 10:45 PM

٭ باز هم وصف عشق..
اسير دلخواسته ي عشق گشته ايم، در جنگي نابرابربا سلطان عشق
وغل و زنجير دلدادگي به گردن آويخته ايم، و با شوقي غير قابل وصف و سرافشان و پاي كوبان
هستي خويش را به تاراج روح افزاي عشق بخشيده ايم ، در شبيخوني دلربا و در خلوت رازاندود نيمه شبان
گردن به تيغ تيز عشق به رضايت سائيده ايم و آخ نگفته ايم ، در مسلخ زيباي تجلي عشق
و با طبعي بلند هر چه داشته ايم به راه عشق باخته ايم، در قمار جسورانه ي وفا
و زيباتر آنكه
هر چه كرديم ، ما نكرديم، او كرد...
ـــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــــ
تقديم به پرياي گرامي به خاطر انتظارش

به قلم <نازقلم> 10:18 PM

٭ دل عاشق...
“هر آنكس عاشق است ، از جان نترسد
يقين از كند و از زندان نترسد
دل عاشق بود گرگ گرسنه
كه گرگ از هي هي چوپان نترسد”
(بابا طاهر)
دل عاشق دريايي است ، گاه طوفاني ،گاه آرام
به آني ، امواج غم ساحلش را درمي نوردد
به گاهي ديگر امواج اشتياق به تلاطمش مي كشاند
طراوت آب دارد و زيباي سواحل وجد ، بسط و شوق
و ماه عشق هر از گاهي به جزرش دل مشغول مي كند و به مدش مي كشاند
و در اين كشاكش است خامي بينوا ، سوخته اي قهار مي شود
و ناز پرورده تنعم مي شود رند بلاكش
همه از دولت عشق است و بس
همين!
به قلم <نازقلم> 2:34 AM

٭ “عاقل چو بدنبال پلي ميگشت
ديوانه اي ، پابرهنه از آب گذشت”
شرط ورود به وادي عشق و محضر يار
زوال عقل است وعنان بدست جنون سپردن
كه محاسبه كار عقل است و ضرورت “عوا م“ بودن
طريق عشق پر بلا ست و از منظر عقل طي آن محال
حال آنكه
“عاشق چو شدي هر چه باداباد”
به قلم <نازقلم> 12:53 AM

٭ علائم عشق
اگر با جمعي هستي و شلوغي هاي ديگران غافلت نمي كند و دلت با اوست
اگر بي انكه خود بخواهي ،دلتنگي و چشمه هاي اشكت جوشان
اگر نام ويادش به صراحت يا به اشارت، بي تابت مي كند
اگر احساس مي كني تمام سلول هاي وجودت ، چون براده هاي آهن كه جذب آهن ربا مي شوند، رو به سمت و سويي غير از منيتت دارند
اگر ترنم بلبلي، آواي خنياگري،غرش رودي، گريه ي كودكي و صداي نم نم باراني هوائيت مي كند
اگر دلخوشي هاي معمولي ، تعارفات بيهوده ، تملق هاي كاسبانه و دروغهاي عاميانه را بر نمي تابي
اگر و صدها اگر مشابه ديگر...............
عادي نيستي ، نرمال نيستي
هرچه سريع تر به سراغ پيري روشن ضمير رو از او داوي درمانت را بطلب
شايد كه عشق به سرپنجه ي سحر آميزش قصد خانه ي دلت را كرده و خود بي خبري!!!
به قلم <نازقلم> 11:39 PM

٭ جلوه
”ناگهان پرده برانداخته اي يعني چه
مست از خانه برون تافته اي يعني چه” لسان الغيب شيرازي
تو هر دم در جلوه اي نو هستي و چشمان مشتاق من در پي ات
تو هر دم آشكارا به بام تجلي قدم مينهي ومن آيينه وار تشنه ي نور توام
تو حتي به خلوت سراي عاشقان بيدل كريمانه سر مي زني ومن به حيرت به جستجوي تو مشغولم
شمع عمرم را هوس خاموشي است، من پير شدم
درخت وجودم قصد خشكيدن دارد، من تشنه ام
و پرنده ي دلم را آهنگ رحيل به لرزش آورده، من خسته ام
اي دليل بودن، اي آب حيات و اي مقصد پرواز
آغوش گشا و مرا درياب....

به قلم <نازقلم> 11:21 PM

٭ ماجراي عشق...
“ يك نكته بيش نيست ماجراي عشق و وين عجب
كز هر زبان كه مي شنوم نا مكرر است ”
يا للعجب
همين
به قلم <نازقلم> 10:09 AM

٭ زگذر زمان، گردي بر ساحت عشق ننشيند...
مطلب ذيل را چند ماه پيش نوشته بودم .تكرارش جالب است
“باور كنيم معجزه ي عشق را
كه در صبحي دل انگيز و اثيري
به زير نم نم باران نرم و زيباي اهورائي
فراز بام بلند حضرت "عقل" دور انديش
و با لعن , نفرين و انكار هزاران منكر عشق
به حالي كه صدها چشم مشتاقش , عيان مي ديدند
پديد آمد دوباره با هياهويي بي حد و بي مانند
"اعجاز مجدد عشق"
دلي سوخت , چشمي گريست و رندي وعده ي ديدار گرفت”

به قلم <نازقلم> 10:06 AM

٭ عشق اسطرلاب اسرار خداست...
از مولاناست اين مصرع نغز و پرمعني، كه بسان شرابي پيل افكن ، مردان را زمين گير ميكند.
اگر نظر يا برداشتي خاص از اين مصرع داريد. در قسمت “ نظر بدهيد” به كمكم بشتابيد، كه از ثقالت معناي آن در خلسه اي سنگين غرقم...
به قلم <نازقلم> 4:56 AM

٭ شرقي ترين پنچره روبه ساحل عشق
سلام آسموني
من خيلي وقته نيستم، و كم كم همه داشتند به نبودن من عادت مي كردند، كه تو آسموني پا به خلوت سراي عشاق وبلاگ نويس گذاشتي ، تا باز غزال رميده ي و گريز پاي دل من به صيدي ديگر گرفتار بشه. اي كه از شرقي ترين پنجره ي رو به ساحل عشق با ما سخن مي گويي باز بخوان غزل بي انتهاي عاشقي را
خوش آمدي، تو اگر ازآنچه كه در شرقي ترين پنچره رو به ساحل عشق مي بيني براي ما بسرايي ، ما را كفايت باشد، چه رسد به انكه سر دست بيافشاني و غوغا كني
به قلم <نازقلم> 4:31 AM

٭ شهادت حضرت زهرا تسليت باد بر علي(ع) و شعيانش
به قلم <نازقلم> 1:39 AM

٭ خنكاي يك ديدار ...
بعضي وقتها ، در گرماگرم زندگي روزمره ، عطر ديدار عزيزي تو رو هوائي ميكنه ، از زمينت مي كنه رو بال خيال به دشت سرسبز حضور مي كشونتت. در يك چشم به هم زدن اوجي مي گيري و پر و بالي مي زني . شميم روح افزاي آن عزيز عقال عقلت رو پاره مي كنه تا پرواز كني و به قله هاي شهود پر بكشي. ديدار او شرابي بهت مي نوشانه كه مست مست ، طومار عقلت جمع بشه تا دلت نفسي بكشه . شوق درونت خرمن مصلحت انديشي رو به باد مي ده تا اينقدر حرص معاش نزني. نور مكاشفاتت تاريك خانه ي دلت رو روشن مي كنه تا چشم از بيرون بگيري و كمي هم درون بيني....
فقط يادت نره همه ي اينها ، بهانه اش خنكاي يك ديداره ، كه اگه بهت دست داد ترو خدا قدرش رو بدون
به قلم <نازقلم> 4:19 AM

٭ و اما عشق...
عزيزي از من در باره ي متن اش در مورد عشق نظر خواسته بود(دلشده). آنچه در پي مي آيد پاسخ به اوست:
"عزيز جان ، من در بين دوستان مشهور به دارا بودن ذهن و ذوق فلسفي ام، ولي نمي دانم چرا چون به عشق مي رسم، استدلال هاي عقلاني و فلسفي را نوعي دست و پا زدن از سر محروميت از عشق مي بينم (اگر قلمم جسور نظر مي دهد مرا ببخش). سكوت حضرت عشق در مقابل با عقل و استدلال هاي عقلاني را نه از سر بي جوابي ، بلكه از عدم سنخيت سخنان عاشقانه وعاقلانه مي دانم.البته مطلب شما وزين و متين بود. ولي به نظر من حزن ملازم با عشق همان غم دوست داشتني و دلنشين است ،كه يادآور التفات معشوق است و از كرور كرور شادي ارجح"
يا حق
به قلم <نازقلم> 11:54 PM

٭ باز آمدم...
ببخشيدم دوستان، تاخيرم نه ازسر گستاخي است ونه شائبه ي بي اعتنائي دارد. بلكه مشغله هاي كاري از يك طرف، و از ديگر سو قطع بودن خطوط اينترنتي ، توفيق حضور در محضر شما دوستان را از من سلب نموده بود. عذر تقصيرم را بپذيريد و دعايم كنيد تا به شوق ديداري الكترونيكي قلمم به طنازي خيزد و ذوقم به جوشش آيد.
باز هم ببخشيدم
به قلم <نازقلم> 11:21 PM

٭ عشق آموخت مرا رسم دگر خنديدن...

به قلم <نازقلم> 9:09 PM

٭ ابتلاي عشق...
عشق ابتلاست به بيماريي كه معشوق آن را مي پراكند , ورنه هيچ عاقلي با رعايت بهداشت روزانه ! عاشقي پيشه نمي كند
معشوق صياد است و عشق دامي براي صيد عاشق , ورنه هيچ عاقلي با پاي خود به درون دام نمي رود
كشش و جذبه حربه هاي معشوق است و شهد شيرين استمرار راه پر بلاي عشق , ورنه هيچ عاقلي جسارت طي راه نرفته را نمي كند
در هر منزل عشق , عاشق انتظار معجزه اي را دارد , كه عقل معاش را اجازت فهم اعجاز نداده اند
عشق درياي پر تلاطم بلاست و عاشق در لجه هاي آن مستغرق, هر كه عاقل است و "بيم موج" دارد از خانه برون نيايد
عشق تجربه مكرر جسارت است و بر نتابيدن اوضاع موجود ,آشفتگي است و بي تابي ,
حال آنكه عاقل "نازپرورده تنعمي" است كه حتي خواب تغيير و تحول, كلافه اش ميكند
و آخر آنكه مولانا چه خوب سروده :
"ميخواره ي بزم و باده خويم كردي
زاهد بدم و ترانه گويم كردي
سجاده نشين با وقاري بودم
بازيچه ي كودكان كويم كردي "
همين !
به قلم <نازقلم> 5:17 AM

٭ اي دل صبور باش ...
تو در آغاز راهي اي دل , نو غنچه وشي و نوخواسته نهال
وين راه را نيست كرانه پديد, اي دل صبور باش
دلتنگي و افسردگي را تحمل كن كه سرانجام :
عشق ما را به سر منزل عنقا خواهد برد
و عشق درد هاي كهنه مان را درمان خواهد كرد
و به باده ناب وصل , بد مستي ها يمان را تسكين خواهد داد
عشق ما را به قوس قرابت خواهد رساند
عشق ما را همنشين "فرهاد" و "حلاج" و"مجنون" خواهد كرد
عشق ما را راه و رسم دلدادگي و سر باختگي خواهد آموخت
غل و زنجير از دست و پاهامان گشوده , ما را به پروازي بي توقف خواهد كشاند
كنارمان نشسته , و دردهاي تكيده ي مان را چاره خواهد بخشيد
باور كنيم در عصر تحقير و ذلت انسان," قدرت عشق" را ,
باور كنيم در بيغوله هاي زندگي دنيايي ," صولت عشق"را ,
باور كنيم در وانفساي بي ايماني و بي باوري , "معجزه ي عشق را"
________________________________________
تقديم به برادرم "علي رضا" , كه به صبرم دعوت كرد.
به قلم <نازقلم> 5:27 AM

٭ تراكم بلاهت , تورم حماقت و افزونگي مشنگيت
"فلكبه مردم نادان دهد زمام مراد/// تو اهل دانش وفضلي , همين گناهت بس" لسان الغيب شيرازي
اين بيت حافظ , گويي سرنوشت همه ي "اهل فضل و دانش " را به زبان شعر, به تصوير مي كشد.گويي اين سنت لايتغيير است. امروز ما به طرز عجيبي مبتلائيم به
تراكم بلاهت , تورم حماقت و افزونگي مشنگيت
اين سه مرض همچون طاعون , همه را به نوعي تهديد مي كند. در سطوح مديريت اين سه عنصر جز‌ اصلي ترين شرايط احراز پست ها و موقعيت ها ست. يعني ناشايسته سالاري
زياده سخن نگويم كه اين امر بسيار بديهي مي نمايد. ولي
كجايند برادر هاي من
كجايند مردان مرد,
كجايند شيران بيشه ايران زمين
چگونه بار سنگين انقلاب و جنگ را بر شانه هاي سترگ خويش كشيدند و بي ادعا در بستر خونين خويش غنودند.
چون در معركه جنگ , حكايت جان بازي بود و از زن و فرزند و زندگي گذشتن , اين مدعيان بي هنرو احمق را جسارت ادعا پيش نيامد و اين بود كه جمعي پاك باخته به موسي خود سرودل و جان سپردند و ان كردند كه هنوز كه هنوز است , هرچه گوييم كم است و كم!
چه مي گويم؟؟؟
همين
به قلم <نازقلم> 9:16 AM

٭ چشمه ي اشك...
مي جوشد از درونم چشمه هاي اشك
مي گريم از دلتنگي هاي ديرينه
هواي دلم ابري و باراني و طوفاني است
چه كسي مي داند , كه سيلاب اشك عزلت نشينان
ويرانگرانه ,در مي نوردد آسايش غفلت نشينان را
نيشتر طعنه رقيب , از زخم كهنه , خون تازه ريخته
و سيلاب خون , سركش تر از سيلاب اشك است
"مگر آه سحر خيزان سوي گردون نخواهد شد ..."

به قلم <نازقلم> 8:57 AM

٭ قماربازان قدرت...
قمارباز ديده ايد، آندم كه به بردوباخت عادت كرده باشد . قماربازان ،بعد از عادت، نه به لذت پول و نه به اندوه باخت و از دست دادن مال و منال ، بلكه به خاطر خود قمار به بازي ادامه مي دهند.و همين سبب هلاكتشان مي شود.پدرم كه خداي بيامرزدش ، فقط سواد خواندن و نوشتن داشت ولي دنيا ديده بود و به تعبيري شده بود صراف انسانها.هميشه حكمتي از عبرت هاي گذشتگان را برايمان تعريف ميكرد. روزي گفت:
پدري پسري سر به هوا داشت ولاابالي، زين سبب ازآينده ي او هميشه نگران بود.وقتي علايم مرگ را در خود ديد، پسر راطلبيد وگفت پسرم قمار نكن. ولي اگر روزي هوس بر تو غالب گشت ، به حمام بازار رو و سراغ تون( آتشكده ي حمام ) را بگير، آنجا تون تابي (كسي كه در قديم آتش حمام را شعله ور نگاه مي داشت) را ملاقات خواهي كرد. پدر مرد، پسر مال پدر را به ارث برد و خواست همه ي هوس ها را بيازمايد. از قمار شروع كرد وسفارش پدر بياد آمد و راهي حمام شد.در تون حمام سيه چرده مردي با ذلالت كار مي كرد.پسر سلام كرد و ما وقع را تعريف كرد.مرد سيه چرده از جيب خويش تاسي ( آلت قمار ) بيرون آورد از سوراخ سقف تون به پشت بام حمام افكند وبه پسر گفت برو ببين و بيا آنچه ديده اي باز گو.پسر چنين كرد و با كمال تعجب ديد كه تاس به راس پرامتياز خويش ايستاده، ناباورانه پيش مرد تون تاب آمد و پرسيد :تو با اين مهارت ، اينجا چه مي كني. مرد گفت پدرت مرد حكيمي بوده است كه ترا نزد من فرستاده.آخر قمار بازي حال و روز من است؛(پايان نقل قول از پدر مرحومم).
با آن مقدمه و اين حكايت ميگويم :
قماربازان قدرت مسحور قماربازي خود شده اند.ازآنجا كه نه به سبب لياقت و شايستگي خود ، بلكه به علت جريان ها و بدخطي هاي سياسي باد آورده و بي جنبه ، به پست و مقام رسيده اند. شده اند قمار بازان قدرت. شده اند اهل بده و بستان هاي كثيف و اميد سوز.اهل قمارند و مزه قدرت بيروني(كه از قدرت دروني تهي اند و بي نصيب) در دهانشان مانده است . ولي فاجعه اينجاست: درست است همانند آن تون تاب بالاخره در قعرذلت اند ولي سرمايه ، فرصت ها و اميد هاي اين قوم را هم به باد خواهند داد.وا اسفا بر آن پير كه جان ومال وآبرو داد اين معجزه ي بزرگ را خلق كرد و كثيري از پابرهنگان را اميد وار كرد ولي اينك.....

به قلم <نازقلم> 11:24 PM

٭ باز دلم گرفته...
باز غبار غم برجان اندوهناكم نشسته
باز ابرهاي اندوه آسمان دلم را پوشانده
و مي فشارد گلويم را بغض فروخورده ام
دلتنگم
دلتنگ روزمرگي ، دلتنگ بيهودگي
چند روزي است ،كه صبا دست خالي است...
اي كه به داغ عشق تو عالمي پر غوغا شده
اي كه به ناز حسنت دست خوبان همه ترنج گشته
از بهر ما گوشه نشينان و سوته دلان
پيرهني ، عطري ، وعده ي ديداري بفرست
تا باز شود ديده دنيا بينمان
ورنه به حتم زاين دلتنگي جانكاه
اميد رها ئي نمي رود

به قلم <نازقلم> 10:45 PM

٭ مي خرامي به ناز....
ملك جان هم عاريت از درگاه تواست
ديده ام را توتيا , خاك قدم گاه تو است
مي خرامي به ناز , مي كشي با عشوه باز
سر خم مي داني وسر خم مي گشائي
سير و سبزم كن با پيمانه اي لبريز خود
تا يكي وعده ديدار دهي , زارم كش
يا كه با نيم رخي , لعل بدخشانم بخش
وآخر آنكه , احساني كن , لطف نما
"سير تماشايم كن"

به قلم <نازقلم> 7:22 AM

٭ دلا بيا ز چمران سرائيم...
دلا بيا و بنشين ,
تا كه جان را هوائي تازه ز عطر چمران بخشيم
تا كه در عصر نا مرادي ها و نا مردي ها ,
بياد يلان بيشه ي شرف , بناليم و بگرييم
دلا , خاك ايران پهلوان خيز است و مرد پرور
بيا و دمي , ز رستم , ز آرش , ز چمران بخوانيم
گرت , رستمت را شبهه ي افسانه بازي ست
ز همت , باكري ها و مكرر زچمران سرائيم
همو كه مرگ را به تحسيني بي بديل وادار كرد
همو كه در وانفساي مردي و شرف,
زندگي را به نوعي بي همتا تفسير كرد
كجائي اي مرد , كه چشمانم آرزو بر دل,
به دنبال تو مي گردند.
كجائي اي مرد , كه تا با سر پنجه ي نازت ,
بشكافي معماي سترگ "با شرف" زيستن را
كجائي اي مرد , تا ببيني بر سر ملكت
بسان چتري شوم , حجم سنگين "حماقت" را ,
كجائي تا ببيني , موجه گشته "بلا هت" در سر زمين ابن سينا
و اين است , تاوان سنگين بي تو بودن
و هيچ نتوان گفت , كاين درد عالم سوز است كه :
"صد هزاران گل شكفت و بانگ مرغي بر نخاست
عندليبان را چه پيش آمد , هزاران را چه شد "
و من باز بي پاسخ , به پايان مي برم رويا ي خود را
كه اي مرد كاش مي بودم و مي ديدم
"رقص زيباي مرگت را"
____________________________________________________________
افسوس ,به سبب پاره اي از مشكلات , نتوانستم "ارادت نامه ي خويش را زود تر به آستانت بياويزم.
به قلم <نازقلم> 6:59 AM

٭ خوش آمدي...
"رواق منظر چشمم آشيانه ي توست
كرم نما وفرودآ كه خانه خانه ي توست"
بشارت باد دوستان اهل ذوق را كه دلسوخته اي عاشق و زرين كلكي عارف پا به عرصه ي وبلاگ نويسي گذاشت.يقين دارم مطالب اش , چونان نامش " بيد مشك" شميم پاكي خواهند داشت و عطر بوي كوي دوست.
ناز قدمت .

به قلم <نازقلم> 4:21 AM

٭ ساحل آرام و امن...
دوست خوب چونان ساحلي آرام و امن است , كه هر زورق بشكسته بادباني كه طوفان بلا ديده است را در پناه خويشتن جاي مي دهد . در آن ساحل امن چنان آرامشي بر قرار است كه درد هاي كهنه ي زندگي هاي ماشين زده را نيز التيام مي بخشد. حتي دستي از لطف نيز بر مي آورد و ترميم مي كند دل هاي شكسته ي ناخدايان بلا ديده را. و به ايشان جسارت هجرت و دل كندن از عادات پاي بند زندگي روزمره را مي دهد.و با لطف و صفا , مهر ومحبت را آذوقه ي راه شان مي كند. ولي خود باقي ميماند تا ديگر بلازدگان را نيز ياري دهد.
همين!
_________________________________________________________________________________
به تازه دوست خوبم "ثمر"

به قلم <نازقلم> 3:55 AM

٭ آي شمع (شريعتي مزيناني علي به تعبير خودش) جاويدان....
كحائي بابا علي ؟ منم من !
همان "طفلك گستاخ و بازيگوش" كه با "سوتكي"
كه "كوزه گر از خاك گلويت" ساخته , مي زنم فرياد
همانگونه كه ترا آرزو بود, كه تا "آشفته سازم , خواب " ظالمان را
كحائي بابا علي ؟ تا ببيني
كه موج طغيانت , به هم ريخته سفره ي مفت خواران را
كه تا آتش افكارت , پريشان ساخته خواب هاي خفاشان شب پرست را
كه بودي بابا علي ؟
كه هرچه كردند جاهلان , تا بر نام و يادت , گرد فراموشي بپاشند , نتوانستند
كه هرچه كردند خشكه مقدسان تا به حرمت بر افكارت فايق آيند , نامت را پر آوازه كردند
و اكنون منم من , كودك گستاخ و بازيگوش انديشه ها يت
همو كه از ميوه ي ممنوعه ي آگاهي , به دست تو خورد ست
وز بهشت "روزمرگي" و غفلت" اخراج گشته
همو كه با تو در "كوير" حقايق "هبوط" كرد و
هر دم از چشمه سار"افكار نابت" سيراب مي گردد
از تو آموختم , "چگونه بودن را"
و در تو ديدم "چگونه رفتن, چگونه مردن را"
بابا علي
مگر در خواب بينند , خاموشي شمع افكار بلندت را
مگر در خواب بينند , فراموشي راهت را
كه انديشه را مرگ و زوالي نيست
كه مردان الهي تا ابد, تابنده چون خورشيد خواهند بود
كه من تنها يك از آن طفلكان گستاخ و بازيگوشم
_____________________________
به عزيز نا ديده ام "تنها ترين سايه ", همو كه به حتم"سحر قلم" مي داند

به قلم <نازقلم> 12:28 AM

٭ دعايم كنيد...
ز دوستانم التماس دعا دارم
كه تا بتوانم ,يك بار ديگر درد خمخانه ي "خرداد" را به اكمال سر كشم
قلم در كفم بيتاب است , و مي لرزد به سختي دلم
"جسارت" خواهيد و "آرامش", از براي بشكسته قلم و بلا ديده دلم
كه تا بتوانم , به پاس سالها درد نوشي از كف ساقيان مهوش خمخانه
به ياد سبزشان بسرايم , يادماني نو
دعايم كنيد كه تا بتوانم ,
تصوير كنم "رقص" بي محابا و عاشقانه ي "چمران" را
و "طغيان" سرخ و شورانگيز "شريعتي" را
شما به مقدسات به دعائي , ياريم دهيد.

به قلم <نازقلم> 4:51 AM

٭ از دولت عشق...
از دولت عشق است ,
كه فرهادي كوه كن مي شود به "شيريني"
"قيسي", مجنون مي شود به "ليلائي"
وخامي پخته ميشود , مي سوزد به "حلاجي"
تاج و تختت جاودان باد اي عشق , كه چه ها نمي كني
جهان پادشاهيت , گوارا باد غبرا نشينان عرصه ي اميد را
ناز قدومت , در دولت سراي خستگان وادي طلب را نيز بنواز
و بشكن طلسم و جادوي عقل خاكي را
و جسارت بخش قلب هاي , ترسيده را
بار ديگر
"اعجاز" كن!
همين
________________________________
به برادرزاده ام "توحيد"تا بداند ومي دانم كه مي داند "سرعشق" را
به قلم <نازقلم> 4:34 AM

٭ جلوه اي ديگر مي بايدت يارا...
"جلوه اي كرد رخش ديد ملك عشق نداشت عين آتش شد از اين غيرت و بر آدم زد" حافظ
بر ايوان شو , جلوه اي ديگرآغاز كن, رخ بنماي نگارا
زلفك شوخ ازماه رويت كناري زن, طلوع كن , نقاب افكن
و بنواز دخيلان ضريح چشمانت را به زمزمي شفابخش و گوارا
كه پريشان گشته است , جمع مستان مست دوشينت
از آن رو كه آسماني دختران پيرامونت ,
غرق درياي حسنند , خوش تراش و زيبا رويند
و سيري ناپذير است تسبيح و تلبيهاتشان اي يار
ولي
دريغ و صد هزار افسوس , كان "شيرين كاران شهرآشوب" را
بهره اي از "عشق" نيست.
پس اي همه حسن
نواله زلب شكر ريزت بخش ,درماندگان درگهت را
و به روي خوش ذكات شان ده ,
كه دلداگان اين درگه اند و اميد به تو دارند.
___________________________
به دوست خوش ذوق و ناديده ام علي رضا
به قلم <نازقلم> 5:57 AM

٭ باور كنيم معجزه ي عشق را
كه در صبحي دل انگيز و اثيري
به زير نم نم باران نرم و زيباي اهورائي
فراز بام بلند حضرت "عقل" دور انديش
و با لعن , نفرين و انكار هزاران منكر عشق
به حالي كه صدها چشم مشتاقش , عيان مي ديدند
پديد آمد دوباره با هياهويي بي حد و بي مانند
"اعجاز مجدد عشق"
دلي سوخت , چشمي گريست و رندي وعده ي ديدار گرفت
به قلم <نازقلم> 5:20 AM

٭ مي ترسم از فراموشي قومم....
تشنه ي عليم , در بيابان بي عدالتي
هر دم سراب علي مي بينم در كوير زندگي
به هر سوي مي دوم, كه تا بيابم گمشده ام, علي را
مي جويم از نگاه هاي تلخ كودكان محروم , سمت و سوي خانه ي علي را
حس مي كنم از ضجه هاي بيوه زنان ستم كشيده , نياز به علي را
مي شنوم از سوز و گداز آه مردان خميده قامت , فقدان علي را
مي ترسم كه در فضاي عفن و آلوده ي بي عدالتي ,
قوم من از ياد برند , شميم روح بخش علي را
بخدا قسم, كه اگر در راه علي نباشيم , معاويه اي مدرن بيش نيستيم
بخدا قسم, كه اگر در عمل با علي نباشيم , بر علي هستيم
بخدا قسم, كه اگر تك تكمان به علي اقتدا نكنيم, به حتم مقتدايمان ابليس خواهد شد
سينه از حرارت ناكامي ,آتشكده ي فارس است و ديده از فراق علي جيحون
كه اگر مي خواهد عدالت علي نباشد,بهتر است هيچ نباشد.

به قلم <نازقلم> 1:12 AM

٭ يك پير و دو ساقي...
درغفلت خود غرق بدم ,
گم كرده ره و سراب باور , در بند اباطيلي بي حاصل
ناگه زسر نوميدي و دلتنگي ,
با دستان اميد,حلقه به درگاه خداي آويختم , توبه ي پيشين شكستم
درچل منزل زهد, چله نشستم ,
درچل شب يلدائي, هيچ نخفتم ,
درچل صبح گنه ريز, زار گريستم
ناگه ز سر تاثير دعا ,ديري از دور نمايان گشت
چون به نزديك شدم ,درآن ديربسته بديدم
به الحاح و به اصرار,در زدم
گشودند در و بي هيچ سخن راهم دادند
مات ومبهوت خرابات نشينان بودم , ناگاه شنيدم صدائي گفت :
"يك پير و دو ساقي مي آيند ..."
پير آمد وبي هيچ تكلف , بي هيچ تفرعن,در گوشه ديرش بنشست
از هيبت آن پير , همچو قلب گنجشكك در بند مي لرزيدم
تا كه آندم به خودآيم من , به نگاهي مهراندود,به گلخندي رخم را بنواخت
سر بدامان پير نهادم, و ز دلتنگي ايام ضلالت ,سيرگريستم
تا به خود جنبم من,ساقيان را سوي من داد اشارت
زيمين و ز يسار , ساقيان تيز خراميدند
به كف هر يك سبوحي وابريقي لبالب مي ناب
من مسحور شده, چو تنديسي حيرت زده ماندم
سر كشيدم به ولع , لا جرعه از آن اول جام
سوختم , همچو آذر بگدازيددرونم
جام دوم ز كف ساقي ثاني بستاندم ,گوشه ي چشمي به پير افكندم
سر فرود آورد, يعني كه بنوش
نوشيدم و به خود پيچيدم
عالم همه چون گوي درخشان بگرديدو بچرخيد , دوار دور سرم
من مست شدم , دگر از دامك عقلم رهانيده شدم
با ساقي سيم ساقم, تنگ تنيدم
به سماعي پرشور و شرر , پيش آن پير سر و دستارفكندم
روحم از قيد تن آزاد شد و به تصعيد در آمد.
وگذشت ايامي چند, ازآن روزو من مشتري هر روز شدم
روزي خبرم آمد, كان دو ساقي مهوش به عروجي بي بازگشت برفتند
دلتنگ شدم , مويه كردم , زار گريستم
ولي اما, هاتفي غيبي ندا داد :
"مترس , پير ماندست, ساقيان باقدحي بر كف بازچشم به راهند..."
چون روزدگربردير, پي نوشيدن مي ز دست آن پيرشدم
پير نديدم , گفتند كه پيرمان
"با دلي آرام , قلبي مطمئن و روحي شاد و ضميري اميدوار به فضل خدا"
از دير برفتست وباده از يار ستاندست .
پير شدم , بشكستم , بگسستم.
كه ناگاه از آن گنبد مينا, به پژواك بلندي , صفيري شنيدم كه مي گفت
"كه اي سالك وادي عشق ,بدان , رسم طريقت اين نيست
كه خالي شود از پير ميكده هامان!..."
_________________________________________________________________
تقديم به "روح الله راحل" پير دير"بينش و عشق و آزادي "
و "مصطفاي چمران" ساقي شراب ناب "جهاد در راه خدا"
و "علي شريعتي" ساقي مي بي غش "شور و شعورو طغيان"
كه از خمخانه ي "خرداد" به عرش كوچيدند.

به قلم <نازقلم> 8:41 PM

٭ ققنوس بلند پرواز...
چندي است كه ققنوس من از قله ي ديدار پريده است
بال در بال ستاره , به افق هاي دور دست جهيده است
وز پس ابرهاي سترگ , رو بدان "وسعت بي واژه"
باردلتنگي هجرت را, با دل غمديده ي من بازتنيده است
و دعاي من دلخسته هما ره , در پي اش چون اشك , روان است
ديريست كز خلق گريزان و خو كرده به عزلت , چشم براهم
تا كه بيايد ,
چون گذشته است خزان و بهاري نو در راه است
و هنوز هم چشم براهم...
به قلم <نازقلم> 4:15 AM

٭ يك رويا...
دوشينه شبي اسيرخوابي ناز بودم
رها از سنگيني بار هستي , زين جهان پرزحمت , تنفس را فقط عاريت داشتم
درون ململ ناز خيالاتم , تن نرم براقي* تيز پا را به زير پايكم حس مي كردم
براقم با دو بال ملك سانش** , درمي نورديد , وادي بي پايان خوابم را
و مي دانستم درون اعماق درياي خيالات سبك , غرقم
ولي من , دلشوره ي داشتم ,
براقم اوج كوه هاي پير و سر برفي را به زير پاي احساسم گذر داد
ز دريا ها گذر كرد ومن را در ساحلي زيبا و خليا ئي فرود آورد.
و دلشوره ام پر رنگ مي شد ...
به حيرت مي ديدم , كه شن هاي آن ساحل رويائي , روكشي از برف ,
بسان مخملي اسپيد دارد
و آن حرير برف گون , همه زيبائي بود و لطافت , وز سوز و سرماي زمستاني , عاري بود
و ساحل را صخره هايي رنگارنگ , به طيف رنگين كماني كز پس باراني بهاري,
نرم نرمك رخ نمايد, زينت داده بودند.
و اين دلشوره مرا آزار مي داد....
خلل هاي درون صخره ها را , هر از گاهي , انفجارحباب هاي نوراني منور مي نمود
چه ها ديدم , چه ها بگذشت نمي دانم , تو گوئي زمان , از تاب و تب افتاده بود آنجا
از آن رو كز دير باز, واژه گان در خور توصيف را نا بخردان به يغما برده اند ,
چه سان گويم , چه ها ديدم
و من در حالت بي وزني , رها از بار دهشتناك هستي ,
بودني از جنس ديگر را تجربت مي كردم
كه ناگاه دلشوره ام , به طوفان مواج و غران بيداري , تفسير گشت...
دريغ وآه و افسوس كه من , بيدار گشتم ...
_________________________________________________________
* - مركبي كه پيامبر اسلام با آن به معراج رفت. مركب آسماني
** - همانند فرشتگان
به قلم <نازقلم> 11:44 PM

٭ بنام ايزد يكتا...
نازقلم ذكر چند نكته را لازم مي داند :
1- از آغاز وبلاگ نويسي دوستان و عزيزان زيادي اظهار لطف فرمودند. از ايشان نهايت سپاس را دارم.
2- عزيزي نوشته هايم را "شعر" خوانده بود! .كه من شاعر نيستم. دل سوخته اي هستم كه تراوشات قلمم , حاصل گدازه آتشفشان درونم است. نه بيشتر
3- رند يك لا قبايم , كه ادعائي نداشته و ندارم.و فقط اين گونه ارتباط را كه در آن انسان ها به سخن هم گوش فرا مي دهند , به جاي آنكه پشت حصار هاي "ديدن" و "ديده شدن" , حجابي بر حجاب هايشان افزوده شود را مي پسندم.
4- همه امور زندگي را تفسير آن شعري مي دانم كه در اولين عبارت اين وبلاگ نويسي (از شاعري كه متاسفانه نامش را نمي دانم وچندين سال پيش از تيتراژ برنامه ي " راه شب" راديوشنيدم ) آورده ام , كه :
گر عشق نبودي و غم عشق نبودي , چندين سخن نغز كه گفتي؟ كه شنيدي؟
گر باد نبودي كه سر زلف ربودي , چندين رخ زيبا كه ديدي ؟ كه شنيدي؟
5- بعد از الطاف ربوبي ,به تذكر , راهنمائي و عنايات دوستان ناديده ام , دل خوش داشته ام. محرومم مكنيد!
گستاخيم را ببخشائيد.
همين!
به قلم <نازقلم> 9:54 PM

٭ به پيشگاه آخرين پيامبر....
نمي دانم از كجا , بيآغازم وصف ترا و يا با اين همه كوچكي,چه سان بسرايم بزرگيت را
كيستي تو؟
اي آخرين مرد از قبيله ي ابراهيميان كيستي و با جان هاي مستعد چه كرده اي ؟
مگر ابوذر از جام وصالت چه نوشيد, كه تا واپسين لحظه ي عمر به عشقت سوخت؟
مگر سلمان فارسي از تو چه ديد كه روح بي قراراش به ساحل امن تو پناه آورد؟
مگر بلال حبشي ,آن برده ي ستم كشيده را چه آموختي كه چون بلبلان بيدل در حضورت نغمه سرائي كرد و در فراقت دم فرو بست؟
و از علي بزرگ , اين دست پرورده ي مكتب عشقت چه گويم كه "شهريار" ملك سخن به عجز"نه خدا توانمش خواند , نه بشر توانشم گفت..." سروده.
و ازنور چشمت زهرا , درخشان در صدف محمدي ,چه سرائيم كه حضرت حسين شهيد , را مادريش , علت العلل زير بار جور نرفتنش گشت!
كيستي و با آن قوم وحشي و بدوي چه كردي؟ كه با آموزه هايت از حضيض به اوج جهيدند.
و چه قدر ما به تو و "خلق عظيمت" محتاجيم ؟
و چه قدر ما به تو و "عدالتت" نيازمنديم ؟
و چه قدر ما به تو و "علي"ات امروزه روز محتاجيم ؟

به قلم <نازقلم> 9:38 PM

٭ چشمه ي ذوق...
مي نويسم , تا چشمه ي ذوقم مي جوشد.
مي خوانم , تا نور حسن از منشور چشمانم ,
روان محتاجم را آذين مي بخشد.
مي روم , تا افق هاي دور در پي ات ,آني تا كه نايي به تن دارم.
مي شنوم , تا خليائي ترين تصنيف هاي خنياگران جمال يار,
به پژواك بي قرار, مي پيچند در گوشم.
و ترا مي خواهم تا شعله هاي سركش عشق
در رقص بي پايان خويش , بر جان بي مقدارم,
بي امان در تلالو و تجلي اند.
عزيزا كاري كن كارستان , دستي از لطف بر آر به دعا
كه اين چشمه سار هرگز نخشكد .
آمين!

به قلم <نازقلم> 9:42 AM

٭ ياد ياران...
درون گنبد ذهنم , پژواك غم افزاي است
مي پيچد و مي پيچد , مي تابد و مي بارد
تا مرا باز رساند , يادمان مرغان مهاجر را
كز سرا پرده اوقات خوش با هم بودن
پر كشيدند و به سرمنزل عنقا رفتند
بال در بال ملائك , ز فلك راه گشودند
و جهيدند از اين عالم پر فتنه
دست از ما , همگي شستند
به سر مستي و عشق , سر كشيدند همه باده وصل
و رفتند.
داغ حسرت به دل غمزده ي ما بنهادند
دوستان سفر كرده ي مان.
و عيان نيست چرا ,
عهد ماضي شان به فراموشي رفت.
كه مگر , پرنيان خواب پر از خواهش مان نيز
نتوانست نيم نگاهي بربايد از رخشان
اي دريغا , از ماندن مان ,
تا قيامت , آه و حسرت روزي ما .
به قلم <نازقلم> 12:36 AM

٭ مرهم دردهايم...
سر مپيچ و دل مكش
راه خويش را كج مكن ,
عزم آن نيست مرا, تا محبت بستانم به تصدق از تو
وز سر استغنا , نيستم محتاج دستان نوازشگرتو
مي سوزم و مي سازم , عيان است كه از درد به خود مي پيچم ,
ولي اما تو اگر خواهي , در حق من درمانده ثوابي بكني , لطف كن
بر بلنداي سحر قدمي نه به كرم , سر فرا گوش صبا دار و
خبري از سر كوي "آن مه عاشق كش عيار" بيار
كه به حتم , در نبود من دلداده ي مسكين , دوشينه شبي
يار از سر احسان و كرم , نامم را, كرده با باد صبا هم آوا
كه دواي من مهجور همان است همان.

به قلم <نازقلم> 7:59 AM

٭ دعاي استسقا,(1)
خدايا ,عزيزا , كريما :
ترا به آه دردمندان
ترا به ناله هاي عاشقان
ترا به سوز دل مجنون وشان
ترا به اشك فراق ليلي مسلكان
ترا به اشك ديده ي يوسف گمگشتگان
ترا به نياز سوزناك نيم شب خيزان خلوت گزيده
ترا به تثليث مبارك عشق و عاشق و معشوق قسمت ميدهم:
چشمه هاي خشكيده ي چشمان تكيده ي مان را آب شوقي ديگر بخش
دل هاي مهجور و داغ فراق ديده ي مان را به آب حيات خويش مرهم نه
و جان بلاي دوري يار ديده ي مان را به باران لطف ات احيا كن
كه تنها توئي كه ابر هاي آبستن بشارت ديدار را به هر دياري خشك سالي ديده كه خواهي مي بخشي
و تنها توئي كه عشاق بلا كش را از مدعيان دروغين تميز مي دهي
"ببار بارون ....ببار بارون .....ببار بارون"
آمين
(1) دعاي طلب باران
به قلم <نازقلم> 8:26 AM

٭ هديه ي دوست...
ببخشيدم , امانم نمي دهد اشك
شوق گريه است مرا
چونان كودكي معصوم , كز دوري مام خويش سر مي دهد فغان و شيون را
تشنه ي فريادم و سيراب اندوه
بغض نشكفته دارم و آه جگر سوز
ببخشيدم , امانم نمي دهد اشك
تا بگويم , بناگاهي ز دستم بيافتاد هديه ي دوست
هموئي كه با لطف و ظرافت برايم هدبه اي ساخته بود
و در آن تنديس بي همتا , به ذوق و شوق كودكانه
صنمي پرداخته بود ازدل و جان و وجود خويشتن
ولي اما...
به صد افسوس و دريغ
كه بيافتاد ز دستم , كه نه آن , بلكه شنيدم بشكست
بي چاره دلم
بي چاره دلم ...
به قلم <نازقلم> 7:02 AM

٭ كودكانه...
بيائيد اي عزيزان , اي عقلا و اي بزرگان
شما را به خدا يكبار هم كه شده بيائيد از كودكان چيزها بياموزييم:
خنده هاي از ته دل وقهقه هاي مستانه را
دوستي ها پاك و محبت هاي صادقانه را
ديده گان بي آلايش و نگاه هاي معصومانه را
رك گوئي هاي بي محابا و بي غرض گوئي هاي گستاخانه را
قهر هاي تند و تيز و در پي آن بلافاصله آشتي هاي جسورانه را
گريه هاي آتشين و اندوه هاي زود پابانه(1) را
زودباوريهاي بي غل و غش و كلاه سر رفتن هاي بچه گانه را
"خواب هاي طلائي" و خيال پردازي هاي شاعرانه را
همه چيز را بازي ديدن و در لحظه و آن , زندگي شادمانه را
سلام هاي بي ادعا و خداحافظي هاي بي منتانه را

بيائيد دست از فخر فروشي هاي بزرگ سالانه ي مان بشوئيم و
به كودكان اقتدا كنيم دوگانه ي(2) زندگي را
همين !
(1) زودپايانه = زود خاتمه يابنده
(2) دوگانه = دوركعت نماز
به قلم <نازقلم> 6:13 AM

٭ ترا ياد اي دختر مهر ...
برساحل درياي خيالات , روزي همه ديدند كه
ساخته بود قصري از ماسه و شن , دختر مهر
شاد و خندان كه منم صاحب اين قصر
بيائيد و خلايق , همگي سير ببينيد
و بدان سخت دلبسته
كه بناگاه دريغا و اسف , موج گم كرده رهي
تيزخراميد و فرو ريخت به جفا قصر خيالاتش را
دخترك سير بگريست ز غم ,
و شنيد كز پس موج عدم گشته , صدائي مي گفت:
"وچنين است جزا , آنكه هنوزش هوس عشقبازي است!.....

به قلم <نازقلم> 4:58 AM

٭ قمار عشق
"خنك آن قماربازي كه بباخت هرچه بوذش
بنماند هيچش الا , هوس قمار ديگر" "مولانا"
دوشينه شبي تا سحر ,
دلدار مست و شهرآشوب مان ,
به تيغ لطف و به ضربآهنگ رقص حسن ,
بربودزما , سر ودستاربه تاراج وبه غمازي دل و عقل
در" نهان خانه ي دل" , نرم بنشست وبتاراند آرامش ازآن ويرانه
دست در زلف دوتا كرد و پرآكند , عطر شوخ چشمي و رايحه ي طنازي
دست در آستين قبا كرد و فكند لعبت نرد و
آغازنمود : "بازي عشق"
و مرا , نرم و دل انگيز ندائي داد:
بسم الله , اگر هواي دلدادگي ات هست
...... وشما را به خدا , هيچ نپرسيد مرا
بعد از آن چون شد؟ .....

به قلم <نازقلم> 4:16 AM

٭ تقديم به دوست ناديده ام "آوا"
آواي دوست
در كوير غربت , هيچ نيست مگر شنزارهاي بي عطوفت
در سراب آرزوها , هيچ نيست مگر خواب هاي بي بازگشت
و در جاده منيت ها , هيچ نيست مگر آيئنه هاي شكسته قامت
و آنچه ما را اميد رهائي مي بخشد
و "چيني نازك تنهائي " ما را نويد التيام مي دهد
و در ميانه ي راه دست تكيده ي مان را گرم در دستان خويش مي گيرد
آواي فرح بخش دوست است و بس
"دمش گرم و سرش خوش باد"
آمين
به قلم <نازقلم> 6:52 AM

٭ سلامي چو بوي خوش آشنايي
با تشكر از "Alone Boy" , "دختر دهاتي" و "عباس شهرياري" كه مرا به پيام هاي دلنواز نواختند. دم هايتان گرم , سرهايتان خوش و Email هايتان مستدام باد!
به قلم <نازقلم> 5:17 AM

٭ و اما نازقلم
نازقلم ,پشت قله قاف منزل ندارد, بر فراز درخت غرورخانه نكرده, گوشه ي عزلت نگزيده است.
با شماست , پيش شماست, همدرد و هم رنج شماست.سوار بر همان كشتي, بر روي همان دريا و در مسير همان باد كه ما را به سويي مي برد.
فقط اينك فرصتي يافته تا راز دل گشوده ,نيشتر بر درد هاي چندين و چند ساله زند, تا خون تازه بر گلوي قلمش بدواتد.
وگرنه مگر مي شود با دردمندان بود , و بي فرياد از كنارشان گذشت.
خواهم سرود. به حتم . لختي تحمل بايد.
يا حق

به قلم <نازقلم> 12:19 AM

٭ و عشق رهايمان خواهد كرد...
چون علم عشق بر سرزمين جان به اهتزاز در آيد
چون پيك نصرت خبر, پيام آزادي به ارمغان مان آورد
وچون شور و مستي از قيد وبند عقل معاش رهايمان سازد
پس آندم
جان شوريده ي خويش را به قربانگاه وصل خواهيم كشاند
ديده گان پر شوقمان را سرچشمه ي آب حيات خواهيم ساخت
وداستان مهجوريت خويش رابه نقش خاتم "حضرت عشق" مهراتمام خواهيم نواخت.
اميد آنكه
تزديك باشد اهتزاز پرچم دولت عشق
آمين
به قلم <نازقلم> 12:08 AM

٭ زورق اشراق...
ما زورق نشينان رود اشراقيم
ما سحرخيزان صبح اميديم
ما دلداده ي كوي سرگشتگاتيم
ز ما طمع شكيبائي مكنيد
ما طوفان زده گان سيلاب اشك هجرانيم
ما بلا جويان دشت هاي خشكيده فراق ايم
ما دردي كشان خم مي از خمخانه باده الستيم
اجازتمان دهيد بي پيرايه وتكلف, از دوري دوست بگوئيم و بگرييم
و سوار بر زورق اشراق به كشف سرزمين هاي ناشناخته ي خويشتن برويم
و نهايت آنكه
به دعاي دل سوختگان سحرخيز, دست به راز و نياز افراشته محتاجيم

به قلم <نازقلم> 11:57 PM

٭ نازقلم هم به سياهه دوستان پيوست...
دگر تنهائي به سر آمد.
مي توان به مدد الكترون هاي پيام رسان, دلتنگي ها را به اشتراك گذاشت, همدل و هم زبان يافت,
ناديده دل به افكار و احساس هاي بديع و نو داد.
اي دست هاي شفابخش , اي كلمات اهورائي و اي دوستان دور و نزديك خجسته باد اين پيوند.
نزديك باد احسان تان.
همين!
به قلم <نازقلم> 11:46 PM

٭ تا تو بيايي ...
در باريكه راه تنهايي , تو بيا
در صبح رويائي اشراق , توبيا
در نيم شب هاي خلوت و سكوت اندود , تو بيا
ناز قدمت ,
گرتوبيائي , تمامي ناگفته هايم را به راهت ذبح خواهم كرد
گرتوبيائي , سنگفرش همه شعر هايم را به نام تو خواهم نگاشت
گرتوبيائي , همه سپاهيان شوق و بي قراري را علم نصرت خواهم بخشيد
ناز حضورت ,
هجمه هاي لشكرخواب و غفلت را به بيداري گلگون پاسخ خواهم داد , تا تو بيائي
شوخ دختركان ذوق و شوق را به سرچشمه هاي زلال بدايع گسيل خواهم كرد , تا تو بيائي
چشمان اميد وارو خسته ي خويش را به ضريح طلوع دخيل خواهم بست , تا تو بيا ئي
تنها ي تنها , تو بيا
تاز نگاهت, بيا و بنگر.....
به قلم <نازقلم> 11:37 PM